Weet je nog, dat ritje in die achtbaan?

Die kriebels in je buik, de bochten, de wind in je gezicht …

Misschien dacht je na de eerste keer (of al eerder …) ‘dat doe ik nooit meer’.

Of heb je van ritjes-in-achtbanen juist je hobby gemaakt.

Groter, sneller, wilder,

Over de hele wereld is er keus genoeg.

Het zoeken naar werk was voor mij twee keer een verschrikkelijk emotionele achtbaan.

Mijn karretje schoot van bocht naar bocht,

Hoog en laag,

Hangend in de riemen werd het groen om mijn neus.

Ik vond het helemaal niet leuk.

Toen ik was bijgekomen van de rit keek ik eens om me heen.

Al pratend met andere werkzoekenden zag ik veel herkenning op gezichten.

De achtbaan als werkzoekende.

Je leven staat op zijn kop.

Overgeleverd aan het parcours slinger je van hoopvol naar teleurgesteld en weer terug.

Je hebt geen idee wanneer de volgende bocht komt, of die erna, of die erna …

Laat staan hoe hard je karretje dan gaat – of wanneer je opgelucht weer uit kunt stappen.

Emoties tijdens het zoeken naar werk, we hebben ze allemaal.

Gelukkig is dat (toch?) ook vaak genoeg minder extreem dan de ervaring van een achtbaan.

En zo zou het ook moeten zijn. Minder extreem. Minder heftig.

Zeker als je weet dat je tot je pensioen nog wel vaker moet solliciteren.

Om dan elke keer zo’n ritje in de achtbaan te moeten maken – nee dank je wel.

Dat kan ook anders.